Praktyka, która zostaje na dłużej

Po latach sportu joga okazała się dla mnie czymś głębszym niż kolejny rodzaj aktywności. W 2016 roku, po zakończeniu pływackiego reżimu treningowego, pierwszy raz stanąłem na macie. I zostałem na niej do dziś. Śmiało mogę powiedzieć, że "studiuję" jogę, poznając ją zarówno w praktyce własnej, uczestnicząc w warsztatach prowadzonych przez światowe autorytety (m. in. Raya Uma Datta, Eyal Shifroni, Lois Steinberg), nauczając, oraz w teorii - regularnie sięgając do literatury. Najbliżej mi do Hatha Yogi wg metody B.K.S. Iyengara: dokładnej, uważnej i uczciwej wobec ciała.

Nie traktuję jogi jak treningu do odhaczenia. Dzięki niej zrozumiałem słowo "Praktyka", które doskonale oddaje charakter z jakim podchodzę do każdej sesji. Jest to coś więcej, niż , która porządkuje ciało, oddech i umysł.

Nie traktuję jogi jak treningu do odhaczenia. Dzięki niej zrozumiałem słowo "Praktyka", które doskonale oddaje charakter z jakim podchodzę do każdej sesji. W jodze nieustannie odnajduję coraz więcej głębi, a wszelkie sporty jakie uprawiałem, czy to wyczynowo czy amatorsko - po prostu nie dorastają jej do pięt.

Ważną częścią tej ścieżki jest medytacja i oddech. Pierwszą książkę o medytacji przeczytałem mając 16 lat. Wtedy też zacząłem podejmować pierwsze próby wyciszenia umysłu. Jednak zacząłem rozumieć o co chodzi dopiero na odosobnieniach Vipassana, na które uczęszczam regularnie. Przez lata poznałem wiele różnych medytacyjnych technik, każda jest inna. Jednak cel pozostaje ten sam - Uspokoić poruszenia Umysłu.  Praca z oddechem jest dla mnie narzędziem, ale nie sztuczką — ma pomagać w realnym życiu.